ΑΜΥΓΔΑΛΙΑ

Καλησπέρα, καλησπέρα. Οι διαδρομές συνεχίζονται ... Στην Κηφισιά κάνει κρύο πάλι και χιονίζει αραιά και πού. Κρυώνω και φοράω σκούφο κάθε φορά που βγαίνω από το νοσοκομείο για να καπνίσω. Ακούω πολλές πανομοιότυπες ιστορίες και συμμετέχω σε ατέρμονες συζητήσεις για φάρμακα, νοσηλείες, καλούς και κακούς γιατρούς, ελπίζω σε νέες θεραπείες και ο καιρός κυλά χωρίς ούτε ίχνος άνοιξης.
Ψέματα! Κάτι θαρραλέες αμυγδαλιές γέμισαν μπουμπούκια και άνθη. Έχω πολύ χρόνο για να τις παρατηρώ , όπως επίσης και κάτι ουράνια τόξα που φανερώνονται από το πουθενά και σου φέρνουν την ελπίδα μιας καινούριας πιο ζεστής μέρας.
Ξέρετε το μύθο της αμυγδαλιάς;
Τον καιρό του Τρωικού πολέμου στη Θράκη ζούσε η Φυλλίδα , μια βασιλοπούλα κόρη του βασιλιά Σίθωνα. Στην παραλία που βρισκόταν με τις φίλες της άραξε ένα από τα καράβια των Ελλήνων πολεμιστών με αρχηγό το Δημοφώντα, το γιο του Θησέα.
Φυσικά προέκυψε έρωτας από την πρώτη ματιά και όλα τα συναφή και μια και ο γαμπρός ήταν από καλή γενιά ο βασιλιάς Σίθωνας δεν πρόβαλλε αντιρρήσεις και ο γάμος έγινε σύντομα.
Όμως ο Δημοφώντας δεν ήταν παιδί της επαρχίας και σύντομα νοστάλγησε την πατρίδα του. Η γυναίκα του τον παρότρυνε να πάει αν και τα προαισθήματά της δεν ήταν καλά.
Έφυγε ο Δημοφώντας, έφτασε στην Αθήνα, συνάντησε συγγενείς και φίλους κι εκείνη περίμενε πάντα στην ακτή τον ερχομό του που όλο αργούσε.
Είχε έρθει ο χειμώνας και το ταξίδι με το πλοίο ήταν δύσκολο...
Η κοπέλα περίμενε και μαράζωνε μέρα με τη μέρα , μέχρι που οι θεοί τη λυπήθηκαν και τη μεταμόρφωσαν σε ένα δέντρο χωρίς φύλλα και καρπούς να στέκει εκεί στην άκρη του βράχου και ν' αγναντεύει τη θάλασσα.
Ο Δημοφώντας μη μπορώντας να περιμένει την καλυτέρευση του καιρού ξεκίνησε με τα πόδια για να φτάσει στη Θράκη, μα μόλις έφτασε εκεί κι αντίκρισε το δέντρο κατάλαβε τι είχε συμβεί. Πικραμένος το αγκάλιασε και τότε μες στη μέση του χειμώνα το δέντρο γέμισε μικρά άσπρα λουλούδια , καρπούς και φύλλα. Η αγάπη το έκανε ν' ανθίσει πριν την ώρα αδιαφορώντας για το βοριά που εξακολουθούσε να φυσάει .
Κι αυτό κάνει από τότε κάθε χρόνο.
Εμείς άραγε μπορούμε ν' ανθίσουμε και να νικήσουμε ότι μας πληγώνει ;
Καληνύχτα

Η ΚΑΡΔΙΑ ΚΥΝΗΓΑΕΙ ΜΟΝΑΧΗ

Καλό μεσημέρι. Πριν λίγο καιρό τέλειωσα ένα βιβλίο που μου'καναν δώρο. Το θέμα του είναι η ανθρώπινη μοναξιά. Η μοναξιά που νιώθεις όταν βρίσκεσαι με ανθρώπους.Η καρδιά κυνηγάει μονάχη είναι η ιστορία μιας ομάδας ανθρώπων στην καρδιά του Αμερικάνικου Νότου. Ενός δεκατετράχρονου κοριτσιού γεμάτου μουσική, ενός νικημένου νέγρου γιατρού, ενός αποτυχημένου αλκοολικού συνδικαλιστή, ενός σιωπηλού καφετζή, ενός χοντρού, τεμπέλη ρωμιού. Άσχετοι μεταξύ τους κλείνουν βαθιά μέσα τους ένα κοινό παρανομαστή: τη μοναξιά.
Πώς βιώνει ο καθένας από μας τη μοναξιά; Και τελικά τι είναι αυτή η αίσθηση;
Για μένα που την επιζητώ πολλές φορές είναι η σιωπή. Καμιά λέξη , κανένας ήχος να μη την ταράζει. Λέξεις και ήχοι γύρω σου πολλοί, αλλά εσύ να μη μιλάς να μην κάνεις την προσπάθεια να απαντήσεις για κάτι που σε ρωτούν και ξέρεις ότι είναι από συνήθεια, από υποχρέωση και στην τελική ανάλυση δεν τους αφορά.
Τότε , να προσπερνάς και να βυθίζεσαι σε τυπωμένες σελίδες βιβλίων και να μεταφέρεσαι σε τόπους και εικόνες που δεν έχεις δει. Ν' αποζητάς μονάχα τη συνέχεια της φανταστικής ιστορίας για να μη βλέπεις τη δική σου που συνεχίζεται με κακογραμμένο σενάριο.
Όταν ήμουν νέα πίστευα ότι μπορώ ν' αλλάξω τα πάντα. Προκαλούσα την τύχη και τις αντοχές μου και μερικές φορές τα κατάφερνα . Τώρα μεγάλωσα κι είναι αλλιώς. Η καθημερινότητα με προκαλεί ."Τόλμησε, αν μπορείς" , με κοροϊδεύει.
Κι εγώ φοβάμαι τις συνέπειες γιατί δε θέλω να πληγώσω κανέναν. Άραγε υπάρχει κανένας που θα πληγωθεί; Αμφιβάλλω και γελάω γιατί έχω βρει τις δικαιολογίες που χρειάζομαι.
Σπρώχνω τη ζωή να κυλίσει μόνο που είναι ανηφόρα και τα παπούτσια μου κόκκινα λουστρίνια χωρίς αντιολισθητικές σόλες. Μερικές φορές πρέπει να αυξήσουμε την τριβή.
"Δεν κάνεις φυσική , σύνελθε" , μου λέω . Και φοράω μπότες με γούνα για να μην κρυώνω... Την ανηφόρα θα την αντιμετωπίσω άλλη φορά!
Φιλιά

ΧΕΙΜΩΝΑΣ

Αργοπεθαίνει όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δε διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δε μιλεί σε όποιον δε γνωρίζει.
Αργοπεθαίνει όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιοςπροτιμά το μαύρο για άσπρο και τα διαλυτικά σημεία στο "ι" αντί ενός συνόλου συγκινήσεων που κάνουν να λάμπουν τα μάτια που μετατρέπουν ένα χασμουρητό σε ένα χαμόγελο, που κάνουν την καρδιά να χτυπά στο λάθος και στα συναισθήματα.
Αργοπεθαίνει όποιος δεν αναποδογυρίζει το τραπέζι, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές.
Αργοπεθαίνει όποιος δεν ταξιδεύει, δε διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δε βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του.
Αργοπεθαίνει όποιος καταστρέφει τον ερωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για την τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή.
Αργοπεθαίνει όποιος εγκαταλείψει μια ιδέα πριν την αρχίσει, όποιος δε ρωτά για πράγματα που δε γνωρίζει.
Αποφεύγουμε το θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής.
Pablo Neruda
To βρήκα αναπάντεχα μέσα σ' ένα βιβλίο που διάβαζα στη διαδρομή με τον ηλεκτρικό και μου άρεσε. Στο Μαρούσι χιόνιζε μικρές νιφάδες κι έκανε ένα κρύο τσουχτερό.
Άρχισα πάλι τις συνηθισμένες διαδρομές υπό συνθήκες ψύχους.Νοσοκομείο, γιατροί, κάλια,νεύρα και καφέδες σε άδεια κυλικεία
Θέλω να'μαι αισιόδοξη και φαντάζομαι καλοκαίρια που θα ζεστάνουν και πάλι την καρδιά και το μυαλό μου.
Καληνύχτα

ΑΝΑΔΥΣΕΙΣ

Καλησπέρα πουλάκια μου. Χρόνια Πολλά στους εορτάζοντες και για τη σημερινή και για την αυριανή ημέρα. Χρόνια Πολλά και σε μια μικρή φίλη που μάλλον υπερτίμησα τις αντοχές και τις διαθέσεις της . Μπορεί μερικές φορές να βλέπουμε μόνο ότι θέλουμε εμείς να δούμε ή ότι μας βολεύει. Έτσι μάλλον παρασύρθηκα κι εγώ κι έκανα το βαμπίρ. Θέλησα να γίνω νέα και πάλι, να βρω νέους κώδικες και συμπεριφορές , να ξεφύγω λίγο από τα τετριμμένα της ηλικίας μου. Ένα είδος ψυχικού μπότοξ μου χρειαζότανε γιατί έβλεπα τη ζωή μου να περνάει και να έχω χάσει επεισόδια,όμως το μπότοξ έχει μικρή διάρκεια ζωής και απ' ότι ξέρω μετά γίνεσαι χειρότερα από πριν. Κάπως έτσι έγινε και με μένα. Η αρρώστια του άντρα μου με έχει καταβάλει, κακά τα ψέματα , και άρχισα να περιστρέφομαι μέχρι ΄που κλείστηκα και πάλι στο καβούκι μου και στην ασφάλεια της κλειστής πόρτας του σπιτιού μου. Το'χω κάνει και στο παρελθόν κι έχασα κάποια χρονάκια. Αυτά τα χρονάκια θέλησα να ξαναβρώ. Μόνη μου δεν μπορούσα κι έτσι κόλλησα στη ζωή κάποιου άλλου που όμως δεν ήμουν εγώ. Εν ολίγοις "φορτώθηκα" εγώ, οι ανασφάλειές μου και οι εμμονές μου σε κάποιον που δεν είχε ούτε τις εμπειρίες , ούτε μάλλον τη διάθεση να τα ανεχτεί.
Μόλις είδα ότι κουράζω και βαραίνω την κατάσταση ,τραβήχτηκα και πάλι πίσω από όλους και απ' όλα και ξαναβρέθηκα μόνη μου απέναντι από τα προβλήματά μου. Δε φταίει σε τίποτα ο άλλος, φίλος ή συγγενής, να του φορτώνεις αυτό που εσύ δεν μπορείς να σηκώσεις.
Μερικές φορές ξαναβρίσκω τον παλιό μου εαυτό και φυτρώνω εκεί που δε με σπέρνουν . Να τώρα καταπιάστηκα με το λεύκωμα ευχών του γάμου μιας συναδέλφισσας, με την οποία δεν μπορώ να πω ότι έχω κολλητές σχέσεις. Γιατί το έκανα; Γιατί μου αρέσει να φτιάχνω πράγματα που θα κάνουν τους άλλους να χαίρονται. Μπορεί και από εγωισμό και αυτοπροβολή. Δεν ξέρω, πάντως για μερικές μέρες είχα να ασχοληθώ με κάτι εκτός από φάρμακα, ενέσεις και φαρμακεία. Αφήστε που φτιάξαμε και καρυδόμελα σε βαζάκια στο σχολείο και φυσικά κουβάλησα κι άλλες να με βοηθήσουν. Τελικά καλά λέει η Εύη :" Εσύ έχεις την ιδέα και μετά βάζεις τους άλλους και δουλεύουν"
Βέβαια έκοψα μόνη μου 600 στρογγυλά καλυμματάκια για τα μέλια , αλλά τη βαριά δουλειά, δηλαδή το γέμισμα την έκαναν άλλες , οι οποίες με σιχτίριζαν γιατί το μέλι δεν έπεφτε και χρειάστηκε να το ζεστάνουν με κανάτες ,λεκάνες κι όλα τα σχετικά, ενώ εγώ ήμουν στο ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού με την τάξη μου. Τέλος πάντων τι θάχουν να θυμούνται από μένα όταν θα αποσυρθώ; Τις ωραίες ιδέες μου!
Τελικά μέσα ΄σε όλη την καντίφλα των ημερών , βγήκα λίγο στην επιφάνεια να πάρω μια ανάσα και να ξαναβουτήξω. Μακάρι ο αγιασμός των νερών να μου δώσει κι άλλες αναδύσεις.
Καληνύχτα

Ο ΧΙΟΝΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΚΡΥΩΝΕ

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ σε όλους και όλες. Να είσαστε καλά κυρίως και να μπορέσετε να αντιμετωπίσετε τις δυσκολίες της ζωής. Για σας που με διαβάζετε η παρακάτω ιστορία.
Τις τελευταίες μέρες στη μικρή πόλη είχε βαρυχειμωνιά. Το κρύο ήταν τσουχτερό και τα βουνά τριγύρω είχαν φορέσει μια λευκή κάπα σημαδι ότι το χιόνι τα είχε επισκεφθεί από μέρες. Τα παιδιά κρυφοκοίταζαν τον ουρανό με την ελπίδα να δουν τις πρώτες νιφάδες να πέφτουν. Παρακαλούσαν να μην κουβαλάν βροχή αυτά τα μαύρα σύννεφα που περιφέρονταν αμέριμνα από πάνω τους , αλλά να φέοουν επιτέλους το πολυπόθητο χιόνι. Χιόνι σήμαινε τέρμα το σχολείο για 2-3 μέρες, σήμαινε μικρά αυτοσχέδια σκι και σήμαινε χιονάνθρωπο.
Πράγματι το χιόνι δεν τους χάλασε την καρδιά. Άρχισε να πέφτει το απόγευμα και με την ίδια συνομωτική σιωπή συνεχίστηκε τη νύχτα. Το πρωί ήταν όλα κάτασπρα.
Τα παιδιά ξεχύθηκαν στους δρόμους μόλις ξύπνησαν. Έπαιξαν χιονοπόλεμο , έκαναν μεγάλες γλίστρες στην άσφαλτο που κανένα αυτοκίνητο δε διαβαινε κι άρχισαν να φτιάχνουν χιονάνθρωπους.
Στην αυλή ενός μελαχρινού αγοριού κατασκευάστηκε με φροντίδα ένας μεγάλος χιονάνθρωπος. Με το σκούφο του, το καρότο για μύτη , τα διαλεγμένα κουκουνάρια για μάτια, το καρό κασκόλ περασμένο γύρω από το λαιμό του.
Ο ιδιοκτήτης του όλο και του πρόσθετε κάτι για να τον κάνει πιο εντυπωσιακό . Μια σκούπα, στόμα, ένα ζευγάρι γυαλιά από τις αποκριες κι ένα ημίψηλο καπέλο.
Κάθε μέρα στεκόταν στο πεζοδρόμιο και τον καμάρωνε , ώσπου τα σχολεία ξανάνοιξαν και τον ξέχασε.
Ο χιονάνθρωπος στην αρχή ένιωθε σχεδόν βασιλιάς. Κανένας όμοιός του δεν είχε τέτοια αξεσουάρ. Πόσο περήφανος και τυχερός ένιωθε! Δεν έδινε καμιά σημασία στους διπλανούς χιονάνθρωπους, έτσι πρόχειρα που ήταν φτιαγμένοι και παρατημένοι στην άκρη της αυλής.
Κι οι μέρες περνούσαν. Το χιόνι του γινόταν σκληρό και δύσκαμπτο, η σκούπα του φαινόταν σφηνωμένη στο κορμί του, το καπέλο δε μετακινιόταν πια με τον αέρα, αλλά εκείνο που τον ανησυχούσε ήταν ότι είχε αρχίσει να βρωμίζει από τα καυσαέρια. Ακόμα παρατηρούσε με στενοχώρια τους γείτονές του να μικραίνουν σιγά σιγά και να εξαφανίζονται αφήνοντας πίσω τους μια μικρή λίμνη με βρώμικα νερά. Αυτός δεν είχε καμιά διάθεση να μικρύνει ούτε να εξαφανιστεί. ήταν τόσο καλοφτιαγμένος και υπήρχε εκείνο το μελαχρινό αγόρι που τον είχε φτιάξει με τόση φροντίδα. Άρα υπήρχαν άνθρωποι που τον πρόσεχαν σχεδόν τον αγαπούσαν!Δε θα τους έλειπε;
Οι μέρες περνούσαν κι ο ήλιος έκανε απειλητική την εμφάνισή του, όμως αντί να τον ζεστάνει αυτός ένιωθε όλο και περισσότερο κρύο, γι' αυτό σ' ένα φύσημα τ' αγέρα πέρασε διπλή φορά το κασκόλ γύρω από το λαιμό του.
Το μικρό μελαχρινό αγόρι περνούσε δίπλα του κάθε μέρα όταν ξεκίναγε για το σχολείο, αλλά δεν του έριχνε ούτε μια ματιά . Γι' αυτό ο χειμώνας έπρεπε πια να τελειώσει και να'ρθει η άνοιξη . Ο χιονάνθρωπος το'βλεπε αυτό κι όλο κρύωνε . Ευχόταν να μην έρθει ποτέ η άνοιξη , να μη χάσει ποτέ τη θέση του δίπλα στο πεζοδρόμιο, να είναι χρήσιμος για κάτι! Κι όλο τύλιγε το κασκολ γύρω από το λαιμό του ...
Την επόμενη μέρα ο πατέρας του αγοριού άρχισε να μουρμουράει ότι μια μεγάλη μπάλα χιονιού είχε κλείσει την είσοδο του σπιτιού και πώς γινόταν αυτό αφού ο καιρός ήταν καλός. Ο χιονάνθρωπος τον άκουσε και κατάλαβε ότι δεν είχε τίποτα πια να δώσει , δεν είχε ούτε έναν λόγο να παραμένει εκεί στην άκρη του πεζοδρομίου, η φιλία του με το μελαχρινό αγόρι κράτησε όσο τον χρειαζόταν και τώρα ήταν άχρηστος. Δε θα άφηνε όμως κανένα φτιάρι να τον πετάξει στον υπόνομο. Σκέφτηκε τις μέρες που ήταν ευτυχισμένος , σκέφτηκε τη φροντίδα του αγοριού κι ένιωσε ευγνωμοσύνη .
Την άλλη μέρα μια μικρή βρώμικη λίμνη νερού ούτε που τον θύμιζε.
-Το κασκόλ σου δεν είναι εκείνο κοντά στο πεζοδρόμιο; είπε η μητέρα του αγοριού. Πού το παράτησες πάλι;
- Νομίζω ότι το'χα βάλει σ΄ένα χιονάνθρωπο που είχα φτιάξει , απάντησε εκείνο.
Εύχομαι να νιώθετε πάντα χρήσιμοι και να' χετε ανθρώπους δίπλα σας που να σας αγαπούν
Καληνύχτα , καλή χρονιά

ΜΕΓΑΛΩΝΟΝΤΑΣ

Καλημέρα πουλάκια μου. Καλή Κυριακή. Δεν είμαι στα καλύτερά μου και νομίζω ότι είμαι ένα βήμα πριν την κατάρρευση. Ναι, τα πράγματα δεν πάνε καθόλου καλά και δεν εννοώ την κρίση τη νέα κυβέρνηση και τα συναφή γιατί αυτό το βλέπουν όλοι.
Τα πράγματα δεν πάνε καλά με μένα. Η κατάσταση της υγείας του άντρα μου επιδεινώθηκε και τώρα είναι στην εντατική για παρακολούθηση.
Προσπαθώ να εμπεδώσω τα δεδομένα και να συμβιβαστώ με την κατάσταση, αλλά δεν είναι εύκολο. Δεν πολυελπίζω σε καλυτέρευση , αν δεν προχωρήσουμε σε τεχνητή αντλία καρδιάς η πρόβλεψη δεν είναι καλή.
Εδώ μπαίνει πλέον το ηθικό δίλημμα ! όχι για μένα για κείνον . Επ ουδενί δε θέλει να μπει στο προμεταμοσχευτικό στάδιο κι αυτό είναι σαν να υπογράφει τη θανατική του καταδίκη.
Χτες μίλησα με το γιο μου. όχι που του έκρυβα κάτι, απλά δεν του είχα εξηγήσει πόσο αναγκαίο είναι το επόμενο βήμα. Ξαφνικά έπαψα να τον αντιμετωπίζω σαν παιδί που θέλει στήριξη και ασφάλεια, αλλά σαν έναν ενήλικα που στη δεδομένη στιγμή πρέπει να στηρίξει κι εμένα. Μου' φυγε ένα βάρος να πω την αλήθεια...
Νομίζω τελικά ότι το παιδί είμαι εγώ. Δεν κατάφερα ποτέ να ενηληκιωθώ στην πραγματικότητα, πάντα ήμουν προστατευμένη και τώρα μπαίνω μπροστά σε ευθύνες και αποφάσεις που δεν έχω ξαναπάρει. Δυσκολεύομαι και αγωνιώ, αλλά δεν μπορώ να κάνω τίποτα για να διώξω αυτό το συναίσθημα.
Τελικά η ζωή είναι ένας δρόμος που δεν έχει προστατευτικά κιγκλιδώματα. Δεν ξέρεις από πού να περιμένεις τον επόμενο κίνδυνο , την επόμενη δυσκολία , τον επομενο άνθρωπο που θα σε πληγώσει.
Γιατί εγώ περπάτησα τόσο ανέμελα λες και πήγαινα μια από τις βόλτες που συνηθίζω;
Πόσο αφελής και ανασφαλής μπορεί να είμαι και πόσο σκληροί και κακοί μπορεί να είναι κάποιοι άνθρωποι;
Πάρα πολύ !
Το λάθος είναι όλο δικό μου. Για τις επιλογές , τη συμπεριφορά μου , τα συγχωροχάρτια που μοίραζα εδώ κι εκεί , λες κι αν τους έχανα θα ήμουν μόνη μου, λες και δεν ήμουν πάντα!
Απογοητεύτηκα εντελώς, δεν μπορεί να υπάρχει τέτοιος κόσμος γύρω μου , δεν μπορεί να πέφτω πάντα στην ίδια λούμπα και να μην καταλαβαίνω ότι ο καθένας θέλει από σένα κάτι κι όταν σταματήσεις να το δίνεις μπαίνεις σε εφεδρία για όταν σε ξαναχρειαστεί.
Σε εφεδρία δεν μπαίνω για κανέναν και για τίποτα.Όπως θέλω να διδάσκω έτσι θέλω και να γνωρίζω καινούριους ανθρώπους να παίρνω να δίνω να χαίρομαι και να γίνομαι απαραίτητη . Αυτό θέλω κι ας το πληρώσω πάλι και πάλι. Γιατί έτσι είμαι κι αυτό δεν αλλάζει .
Σας φιλώ

ΥΠΟΣΧΕΣΕΙΣ

Καλησπέρα πουλάκια μου . Είμαι και πάλι στους δρόμους . Άλλοτε σε καμιά συγκέντρωση , μη νομίζετε και μεγάλα πράγματα ένα μόνο παρόν, κι άλλοτε στο νοσοκομείο γιατί και πάλι ο άντρας μου είναι στο νοσοκομείο. Για τη μέση του αυτή τη φορά, αλλά στον ΕΡΥΘΡΟ ΣΤΑΥΡΟ ένα νοσοκομείο αρκετά μακριά από το σπίτι μου . Η διαδρομή κουραστική , βέβαια έμαθα και τη διαδρομή ΑΙΓΑΛΕΩ - ΠΑΝΟΡΜΟΥ , αλλά τώρα με τα γεγονότα η πρόσβαση είναι λίγο δύσκολη εκεί. Παίρνω λοιπόν την τσαντούλα μου, τη μαγική τσαντούλα με τα φελτ τους πηλούς και τις κορδέλες και τα αραδιάζω εκεί στα τραπεζάκια με τις ρόδες όντας γραφική, το ξέρω, αλλά είναι η μόνη διέξοδος. Εργασιοθεραπεία και ξερό ψωμί!
έχω επιστρέψει πια στις παλιές καλές μου συνήθειες, να περπατώ μόνη μου στο δρόμο, να μην πίνω με κανέναν καφέ, να μη θέλω να κουβεντιάσω και να κάνω σα να μη συμβαίνει τίποτα. Δεν είμαι εγώ άυτή που κινείται στους σταθμούς των τρένων με πρησμένα πόδια και γυρνάει το βράδυ σπίτι για να κοιμηθεί με ύπνο χωρίς όνειρα. Είναι κάποια άλλη που την παρακολουθώ και τη λυπάμαι, αλλά δε μπορώ να τη βοηθήσω. Δε μπορώ να της συγχωρήσω πια τις τόσες λάθος επιλογές της . Γηράσκω και μαθαίνω ακόμα [ καλά έχω πολλά να μάθω ] επώδυνα, στενόχωρα, αλλά μαθαίνω΄και ζυγιάζω τα βλέμματα, τις κινήσεις τις αντοχές των γύρω μου. Μπορεί και εγώ σε μια ανάλογη περίπτωση να έκανα το ίδιο, το ενδιαφέρον μου να έφτανε ως εκεί που δε θα μου γινόταν κουραστικό. Μπορεί, δεν ξέρω... Θάθελα να μη γίνω έτσι , να μην καταντήσω έτσι.
Αυτά τα λίγα για βράδυ, να μη βαρυστομαχιάσουμε κιόλας κι από δω και μπρος υπόσχομαι πως δε θα ξαναασχοληθώ με οτιδήποτε και οποιονδήποτε δεν αξίζει της προσοχής μου. Τέλος αυτά και θα επανέλθουμε στα παλιά διδακτικά μας μαθήματα γιατί έχω πολύ καρό να το κάνω .
Καληνύχτα